جدیدترین مطالب سایت
خانه » اخبار روز » فرهنگی » سنت اشتباه چینی ها / زنان پابسته

سنت اشتباه چینی ها / زنان پابسته

بهترین خبر – با اینکه ۱۰۳ سال از ممنوعیت بستن پاها در چین می‌گذرد، هنوز زنانی هستند که پاهای سخت و تغییرشکل یافته دارند. جو فارِل – انسان‌شناس و عکاس – ۵۰ نفر از این زنان را در چین یافته و با آن‌ها مصاحبه کرده است.

او از این زنان که حالا همه پیر شده‌اند، عکاسی کرده و در کتابی با عنوان «داستان زندگی؛ زنان پابسته چینی» آن‌ها را منتشر کرده است.

یک قرن قبل، کوچک‌پا بودن زنان به نوعی زیبایی محسوب می‌شد. آنها برای رسیدن به این زیبایی، پاهای دختران را از کودکی تا نوجوانی می‌بستند تا کوچک بماند. هزینه این کار، شکستن تمام انگشتان پا و بعدها، از دست دادن توانایی راه رفتن است!

یکی از آخرین زنان پابسته چینی، می‌گوید: «آن‌ها فکر می‌کردند این کار به ما زندگی بهتری می‌دهد.»

در زیر، روایت جو فارل از ملاقات با برخی از این زنان – که در گاردین منتشر شده – آمده است:

سایت بهترین خبر

سو شی رونگ ۷۵ ساله در سال ۲۰۰۸، استان شاندونگ

او به خاطر پاهای کوچک، خوش‌فرم و بسته‌اش، به زیباترین دختر روستا معروف بوده، اما وقتی او را در نوامبر ۲۰۱۴ دوباره دیدم، به سختی می‌توانست قدمی بردارد و به همین دلیل اضافه وزن پیدا کرده بود و دیگر پاهای کوچکش نمی‌توانستند او را تحمل کنند.

او به من گفت به خاطر رسوم طایفه‌ای، اگر پاهایت را نمی‌بستی نمی‌توانستی ازدواج کنی. اگر او تلاش می‌کرد تا پاهایش را باز کند، مادربزرگش ممکن بود تکه‌ای از پوست انگشت پایش را ببرد تا تنبیهش کند.

پوئه خویی یینگ، ۷۶ ساله در سال ۲۰۱۱، استان یونان

بر اساس رسوم آن زمان، پاهای پوئه در هفت سالگی بسته شد و در ۱۹۴۹ یعنی ۱۲ سالگی او گشوده شد. باز کردن کردن پاها، زنان را مجبور می‌کرد شیوه ایستادن خودشان را تغییر دهند و با انگشتان شکسته راه بروند. به همین دلیل پوئه پاهایش را تا به حال بسته نگه داشته است.

ژائو خوَه هونگ، ۸۳ ساله در سال ۲۰۱۰، استان شاندونگ

ژائو زن دوست‌داشتنی بود که سه سال قبل از ملاقات ما سکته مغزی کرده بود و نمی‌توانست حرف بزند. همه حرف‌ها را همسرش زد و گفت که پاهای او در ۱۵ سالگی بسته شده است.

سی یین ژین، ۹۰ ساله در ۲۰۱۱

پاهای سی یین تغییرشکل یافته‌ترین پایی بود که تا به حال دیده بود، از نظرم دیگر شبیه پا نبودند و شکل کفش را به خود گرفته بودند. پاهای او هرگز باز نشده بودند و او همیشه سعی می‌کرد پاهایش را پنهان کند.

خوا گوان یو، ۸۹ ساله در ۲۰۱۰، استان شاندونگ

وقتی شش ساله بود، خواهرش به او گفته بود که چطور پاهایش را ببندد و پاهایش تا سال ۲۰۱۰ بسته مانده بود و بعد از آن دیگر پاهایش را نمی‌بست. وقتی از او پرسیدم چرا تصمیم گرفته پاهایش را بعد از این همه مدت دیگر نبندد؟ گفت او حالا برای بستن پا نیاز به کمک نیاز دارد و هیچ‌کس بلد نیست این کار را به درستی انجام دهد.

یانگ جینگ ئه، ۸۷ ساله در ۲۰۱۰، استان شاندوندگ

پاهای یانگ در پنج سالگی توسط مادربزرگش بسته شده بود.

ژانگ یون یینگ، ۱۰۳ ساله در ۲۰۱۴ در استان شاندونگ

من ژانگ را در نوامبر ۲۰۱۴ دیدم، او اصرار داشت که فقط ۹۹ سالش است. یکی از دخترانش به من گفت ژانگ چیزی که او را به مرگ نزدیک‌تر کند، حس نمی‌کند.

ما ژن ئه، ۹۶ ساله در ۲۰۱۴، استان شاندونگ

او پاهایش از هفت سالگی بسته بود. او آنقدر گریه کرد تا پدربزرگش را به اعتراض به این کار وادار کرد، اما او هم نتوانست بستن پاهای دختر را متوقف کند. او پاهایش را در ۳۰ سالگی باز کرد.

گوا تینگ یو، ۸۳ ساله در ۲۰۱۰، استان شاندونگ

مادر گوا دلش نمی‌خواست پاهای او را ببندد، بنابراین در سن ۱۵ سالگی خودش پاهایش را بست. او نگاه کرد که چطور مادرش پاهای خودش را می‌بندد و این کار را تکرار کرد. همه انگشت‌های کوچکش را به تنهایی شکست، اما در کوچک کردن پاهایش موفق نبود.

پروژه عکاسی جو فارِل از زنان پابسته چینی، پشت یک تاکسی شکل گرفت. او برای پروژه دیگری در چین بود که از راننده تاکسی درباره رسم بستن پاها در چین پرسید. راننده گفت که مادربزرگش چنین پاهایی دارد، در حالی که فارِل فکر می‎کرد زنان دارای چنین پاهایی دیگر در قید حیات نیستند. او به روستای محل زندگی مادربزرگِ راننده در استان شاندونگ رفت و اولین زن پروژه را ملاقات کرد.

بعد از ۹ سال سفر فارِل در چین و جستجوی بازماندگان زنان پابسته، او ۵۰ زن پیدا کرد. پنج نفر از آن‌ها هنوز کاملا پاهای خود را می‌بستند، اما دیگران اغلب پاها را رها کرده بودند. همه این زنان متعلق به دو استان شاندونگ و یونان بودند.

بستن پاها در چین بیش از صد سال است که ممنوع شده، اما کارخانه‌ای که «کفش‌های نیلوفری» با نوک مثلثی تولید می‏‌کرد و زنان برای پوشیدن آن باید پاهای تغییر شکل یافته می‏‌داشتند، فقط ۶۰ سال است که بسته شده است. زنان برای پوشیدن این کفش‏‌های نیلوفری باید انگشت‌ها را سفت و محکم به هم می‎چسباندند تا نوک پا حالتی سه گوش پیدا کند. پاها فشار داده می‎شدند و در روغن و انواعی از گیاهان نگه داشته می‌شدند تا پوست خود را از دست بدهد و در کفش‌های نیلوفری جا بشوند.

بعد از ممنوعیت بستن پاها، این کار تابو شد و در سال ۱۹۵۰ مائو جریانی را برای محدودتر کردن این کار سازمان داد و می‌گفت این کار چینِ مدرن را نشان نمی‌دهد و باید متوقف شود.

پای بیشتر این زنان در سن هفت سالگی بسته شده بود. سال اول حتماً مشقت‌بار بوده چون دخترها مجبور بودند راه بروند تا انگشتان پاها زیر فشار وزن آن‌ها بشکند. بعد از آن، انگشت‏‌ها بی‌حس می‏‌شده و حالا بعد از ۶۰ – ۷۰ سال، آن‎ها دیگر دردی ندارند و همه انگشتان پا کرخت و بی‌حس است.

فارل تاکید دارد که پروژه او فقط برانگیزاننده احساسات نیست و می‎خواهد درباره یک رسم، اطلاعات بدهد. با وجود خشونت عریانی که این پروژه بر بسترش شکل گرفته، پیام آن نجات، امید و استقامت است. در جامعه چین این تنها راه در پیش پای برخی زنان بوده و آن‌ها این کار را انجام می‌دادند چون فکر می‌‎کردند این کار به آن‏ها آینده بهتر و زندگی بهتر می‏‌دهد./ ایسنا – آزاده شمس


نوشتن دیدگاه

لطفا جهت تسهیل ارتباط خود با ما، در هنگام ارسال پیام این نکات را در نظر داشته باشید:
1.ارسال پیام های توهین آمیز به هر شکل و با هر ادبیاتی با اخلاق و منش اسلامی ،ایرانی ما در تناقض است لذا از ارسال اینگونه پیام ها جدا خودداری فرمایید.
2.از تایپ جملات فارسی با حروف انگلیسی خودداری کنید.
3.از ارسال پیام های تکراری که دیگر مخاطبان آن را ارسال کرده اند خودداری کنید.
4.تمامی دیدگاه های منتشر شده در بهترین خبر مورد تایید سایت بهترین خبر نبوده و فقط نظر شخصی کاربران می باشد.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *

جای عدد خالی را پر کنید * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.


IP Blocking Protection is enabled by IP Address Blocker from LionScripts.com.